پایان نامه درمورد افشاء، افشا، ، صورتهاي، حسابداري، سرمايه‌گذاران، استفاده‌كنندگان، گزارشگري

ديدگاه‌ها، و نتايج اقدامات انجام شده اطلاع داشته و از آن استفاده کند.
بر همين اساس بخش مذكور را به دو دسته داخلي و خارجي تقسيم نموده و پس از بررسي نمونه تحقیقهاي انجام شده در داخل كشور به بررسي موضوعات مرتبط با تحقيق در خارج از كشور مي پردازيم.
افزايش نياز سرمايه گذاران به استفاده ي از گزارش هاي ارائه شده توسط شرکت ها باعث گرديده است که از دهه ي 1960 تاکنون تحقیق هاي زيادي پيرامون افشا و کيفيت گزارشگري انجام پذيرد که در ادامه به تحقیق هاي صورت گرفته ي داخلي و خارجي اشاره مي شود . ناگفته نماند تحقیق هاي صورت گرفته در اين مقوله پيرامون دو جنبه مي باشد : تحقیق هاي تئوريک انجام شده توسط صاحب نظران حوزه ي تئوري افشا که فاقد شواهد تجربي مي باشد و تحقیق هاي عملي انجام گرفته توسط محققين به استناد داده ها و شواهد تجربي شرکتها. در ابتدا به تحقیق هاي صورت گرفته در خارج از کشور پرداخته مي شود؛ در اين خصوص قابل ذکر است تحقیق هاي مزبور به ترتيب اهميت و ميزان مربوط بودن با موضوع تحقیق حاضر ارايه خواهد شد.
همانطوري که در بالا اشاره شد رفتار افشاي اطلاعات حسابداري، حداقل از دهه 1960 ميلادي مورد توجه محققان قرار گرفته است. از ديدگاه تحقيق حاضر، تحقيقات مربوط به افشا را مي‌توان به دو گروه تقسيم كرد. گروه اول تحقيقات پرسش‌نامه‌اي است كه طي آن، محققان بدليل فقدان شاخص‌هاي افشا در جامعه آماري خود، شاخص‌هايي را براي رتبه‌بندي موارد افشا، طراحي و آزمونهاي آماري مربوط به رتبه‌بندي افشا را اجرا كرده‌اند. تحقيقات سرف (1961)، سينگوي و دساي(1971) ، بازبي (1974) نشان مي‌دهد كه استفاده‌كنندگان صورتهاي مالي براي موارد افشا، ارزشهاي متفاوتي قائل هستند.
در گروه دوم از تحقيقات مزبور، براي اندازه‌گيري ميزان اطلاعاتي كه افشاي آنها در گزارشهاي سالانه، اجباري يا اختياري بوده و يا مجموع آنها، از نوعي شاخص استفاده شده است. تحقيقات كوك (1992) و والاس و همكاران نمونه‌هايي از گروه دوم مي‌باشند (ثقفي و رضا زاده، 1382، ص 24)5.
3-1 بيان مسأله تحقیقدر دهه‌هاي اخير، كفايت افشاء و شفافيت گزارشگري تأثيرات مهمي بر استراتژيهاي سرمايه‌گذاران داشته است. امروزه توسعه اقتصادي بر پايه دسترسي به منابع مالي براي سرمايه‌گذاران استوار است. افزايش روزافزون تحقيقات در اين حوزه نشان مي‌دهد كه كيفيت اطلاعات مالي شركتها جزو عوامل اساسي تأثيرگذار بر تصميمات سرمايه‌گذاران مي‌باشد. تصميم سرمايه‌گذاران درخصوص سرمايه‌گذاري، به نوبه خود به وجود گزارشگري مالي مناسب بستگي دارد. گزارشگري مالي تخصيص منابع سرمايه در يك شركت تجاري و قابليت سوددهي آن را افشاء مي‌نمايد، بنابراين افشاي كامل اطلاعات مالي براي استفاده‌كنندگان از صورتهاي مالي، امري ضروري بشمار مي‌رود، ضمن آنكه عدم افشاي كامل اطلاعات در گزارشهاي مالي گمراهي استفاده‌كنندگان را در پي خواهد داشت. بديهي است اصل افشاء بعنوان يكي از اصول حسابداري، كليه واقعيتهاي بااهميت و مربوط در رابطه با رويدادها و فعاليتهاي تجاري را بيان مي‌نمايد. افشاي كافي، افشاي مناسب و افشاي كامل، اصطلاحاتي است كه در كتب و مقالات حسابداري و حسابرسي براي توصيف افشا مورد استفاده قرار گرفته‌اند، اما متداولترين نظريه درخصوص افشاء، افشاي كافي مي‌باشد كه حاكي از حداقل افشاي مورد نياز است. افشاي مناسب بر برخورد يكسان با كليه استفاده‌كنندگان بالقوه درخصوص افشاي اطلاعات مالي دلالت مي‌نمايد. ارائه كليه اطلاعات به گونه‌اي كه تصوير كاملي از فعاليتها و رويدادهاي مالي واحد تجاري را بيان نمايد حاكي از افشاي كامل مي‌باشد. اگرچه ضروري است صورتهاي مالي بنحو كافي افشاء شود اما نبايد حاوي اطلاعات بيش از حد و بي‌اهميت باشد زيرا ممكن است توجه استفاده‌كنندگان صورتهاي مالي به اطلاعات جزئي و كم‌اهميت معطوف و درنتيجه رويدادها و عمليات بااهميت ناديده گرفته شود(عالي ور، 1375،104)3.
اگرچه افشاي كافي در گزارشهاي سالانه نقش اساسي در تصميم‌گيريهاي صحيح و آگاهانه گروههاي مختلف بخصوص سرمايه‌گذاران دارد. اما تحقيقات انجام شده در كشورهاي مختلف بعضاً نشان داده است كه واحدهاي اقتصادي بدون فشارهاي دولت و الزامات قانوني و حرفه‌اي، تمايلي به افشاي كافي اطلاعات مالي ندارند. در اين راستا، قانون جديد بازار اوراق بهادار جمهوري اسلامي ايران مصوب آذرماه 1384 نيز با توجه بسيار به مباحث افشا کافي، شفافيت و اطلاع رساني همراه بوده به گونه اي كه فصل پنجم اين قانون مشتمل بر 6 ماده و دو تبصره به اطلاع رساني در بازارهاي اوليه و ثانويه اختصاص يافته است. لذا مساله اساسي اين تحقيق، بررسي رابطه بين ميزان افشاء در صورتهاي مالي شركتهاي پذيرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران با نسبتهاي متداول فعاليت (شاخصهاي استفاده از داراييها) مي‌باشد.
در اين تحقيق، باتوجه به موضوع آن كه “بررسي رابطه نسبتهاي فعاليت شركتها با سطح افشاي اطلاعات در صورتهاي مالي شركتهاي پذيرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران” است سعي مي‌شود تا رابطه بين ميزان افشاء در گزارشگري مالي شركتهاي پذيرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران با متداولترين نسبتهاي فعاليت (شاخصهاي استفاده از داراييها) يعني نسبت فروش به سرمايه در گردش، نسبت فروش به داراييهاي ثابت ، نسبت فروش به كل داراييها و نسبت فروش به حقوق صاحبان سهام (ارزش ويژه) مورد بررسي قرار گيرد.
4-1چارچوب نظري تحقیقانجمن حسابداري آمريكا افشاء را به جريان اطلاعات از قلمرو خاص به قلمرو عام قلمداد مي‌نمايد. واژه افشا در حسابداري يكي از اصول اساسي است و بعنوان اصل افشاء شناخته مي‌شود كه كليه واقعيتهاي بااهميت و مربوط درباره رويدادها و فعاليتهاي مالي واحد تجاري به ويژه شركتهاي سهام عام را در بر مي‌گيرد. درخصوص افشاء پنج پرسش اساسي به شرح ذيل مطرح است:
اطلاعات مالي براي چه اشخاصي افشاء شود؟
هدف از افشاي اطلاعات چيست؟
چه ميزان از اطلاعات بايستي افشاء شود؟
چگونه اطلاعات مالي بايد افشاء شود؟
خصوصيات كيفي مرتبط با ارائه اطلاعات چگونه باشد؟
در پاسخ به پرسش اول، شايان ذكر است مطابق با پاراگراف 30 بيانيه هيأت استانداردهاي حسابداري مالي آمريكا گزارشهاي مالي اساساً براي صاحبان سهام، ساير سرمايه‌گذاران و اعتباردهندگان بالفعل و بالقوه تهيه مي‌شود. اين بيانيه در ادامه هدف از افشاء اطلاعات مالي براي اين استفاده‌كنندگان را، ارزيابي عملكرد واحد تجاري، قضاوت در مورد چگونگي استفاده واحد تجاري از منابع موجود و پيش‌بيني روند سودآوري واحد تجاري در آينده مي‌داند. اما در پاسخ به اين پرسش كه “چه ميزان از اطلاعات لازم است افشاء شود؟” تنها به خبرگي استفاده‌كننده از گزارشهاي مالي بستگي دارد. در پاراگراف 34 بيانيه FASB در اين زمينه آمده است:
“افشاي اطلاعات بايد براي كساني كه قدرت فهم فعاليتهاي تجاري و اقتصادي را دارند و مايلند اين اطلاعات را با جديت تمام مطالعه نماينده قابل درك باشد.”
چگونگي افشاء اطلاعات مالي و خصوصيات كيفي مرتبط با اطلاعات مالي بر اساس ضوابط تعيين شده توسط بازارهاي سرمايه و قوانين و مقررات موضوعه تعيين گرديده است. مراجع مختلف حسابداري در شكل‌دهي به معيارهاي افشاء مناسب اطلاعات مالي، پيشنهاد كرده‌اند كه علاوه بر صورتهاي مالي، افشاء جداگانه مؤلفه‌هاي مهم مربوط به سرمايه در گردش، ارائه يادداشتهاي همراه به منظور تحقق افشاء اطلاعات كافي، اطلاعات مربوط به مباني ارزيابي داراييهاي اصلي، بدهيهاي احتمالي، تعهدات اساسي بلندمدت، تغييرات در اصول و رويه‌هاي حسابداري و بدهيهاي بلندمدت و افشاء رويدادهاي آتي نيز بايد صورت پذيرد (نوري فرد، 1377، ص61)2.
نسبت هاي فعاليت (شاخص هاي بكارگيري دارايي )، مشخصه‌هايي هستند كه بوسيله آنها شركتها مي‌توانند در طول زمان عملكرد خود را نشان دهند. زماني كه شركتي، فروش نسبتاً بالايي داشته باشد، با مشتريان زيادي سر و كار پيدا خواهند كرد و درنتيجه مجبور است نيازهاي اطلاعاتي آنها را برطرف نمايد. نسبت فروش به سرمايه در گردش شاخصي است كه مبالغي از نقدينگي مورد نياز را در سطح معيني از فروش نشان مي‌دهد. نسبت فروش به دارايي ثابت و نسبت فروش به كل داراييها بيانگر اين مطلب است كه شركت در جريان درآمدزايي، چه ميزان در دارايي ثابت و يا كل داراييها سرمايه‌گذاري نموده است. از شاخص نسبت فروش به حقوق صاحبان سهام نيز براي تعيين مبالغي از حقوق صاحبان سهام استفاده مي‌شود كه بايستي به موازات نوسانات حجم فروش در يك صنعت نگهداري شود.
شاخص‌هاي فوق‌الذكر، معيارهاي خاصي از موفقيت در بازار مي‌باشند. مطلوب بودن شاخصهاي فوق موجب برانگيخته شدن مديران براي گزارش

متن کامل در سایت homatez.com