— (617)

موضوع: انس با قرآن در قرآن وحدیث چگونه تبیین شده استفصل اول:
کلیات تحقیق
1-1-بیان مسئله
قرآن کریم کتاب بزرگ مسلمانان ،یکی از دو ثقل مهم بیان شده در سخن پیامبر بزرگ اسلام و راهنمای زندگی مسلمانان است .برای بهره مندی از نور این کتاب و یافتن راه و عملکرد صحیح درزندگی،باید انسان در هر لحظه از زندگیش به آیات الهی آن تمسک جسته و آنچه را مایه سعادت اوست به دست بیاورد .لازمه ی این مهم ،انس همیشگی با قرآن است. به گونه ای که انسان تمام افکار واندیشه ورفتار خود را در زندگی،بر اساس آن سامان دهد.
با بررسی سخنان گهربار ائمه معصومین (علیهم السلام) ورهروان راستین آنها یعنی علمای بزرگ اسلام در یافته می شود که انس با قرآن دارای اهمیت فراوان است؛و ازجهات مختلف قابل بررسی و کاربردی کردن درزندگی افرادو جامعه اسلامی می باشد.
از جمله مهم ترین منابع بررسی این موضوع مهم می توان به سخنان امام خمینی(ره) و مقام معظم رهبری (مد ظله)اشاره نمود. ناگفته پیداست بررسی سخنان راهبردی این بزرگواران که همانا جایگاه رفیع راهبری جامعه شیعی-اسلامی در ایران –وبلکه در جهان-را برعهده داشته ودارند ؛واز سرچشمه زلال وپاک تعالیم اسلام تعالی یافته اند؛ منجر به یافتن شیوه ی صحیح در برخورد با قرآن وفهم دقیق معنای انس با آن وابعاد وجنبه های مختلف مرتبطش وعملیاتی کردن دستورات آن در زندگی فردی واجتماعی می گردد.
1-2-اهمیت وضرورت مسئله
پیش از آنکه به بحث انس با قرآن پرداخته شود؛سخن از اهمیت وضرورت انس با قرآن ضروری می نماید.زیرا که با بیان این مطلب عظمت وبزرگی قرآن وبه تبع آن اهمیت وظیفه خطیر ما مسلمانان در قبال این امانت الهی بیشتر وبهتر شناخته می شود.این کتاب شریف خود به معرفی خویش پرداخته است.برخی از صفات قرآن کریم که در آیات بیان شده است به قرار زیر می باشد:
احسن الحديث‏ ( الزمر- 23)،برهان(النساء- 173) ، بشرى (النحل- 89 )، بشيرونذیر (فصلت- 4)،بيان (آل عمران- 138)،تبيان (النحل- 89)،تذكره (الحاقه- 48 )، حكيم ( يونس- 1 )،ذكر ( انبياء- 50 )،رحمة (يونس- 57)،شفاء (يونس- 57)،عربى ( الزمر- 28)،عزيز (فصلت- 41)،غير ذى عوج ( زمر- 28)،كريم (واقعه- 77)،المبين (دخان- 2)،مجيد (البروج- 21)،هادى ( اسراء -9)،هدى (يونس- 57).
آیات قرآن به خوبی بیانگر عظمت وجایگاه والای قرآن ونقش مهم آن در زندگی دنیوی واخروی مسلمانان است.
پس از آیات قرآن،شایسته است به سخن مفسران حقیقی آن ،که پیامبر بزرگوار اسلام(صلی الله علیه وآله وسلم) وائمه معصومین (علیهم السلام) هستند، توجه کنیم:
پیشوای متقین،امام علی( علیه السلام)،در سخنی موجزورسا اهمیت قرآن را چنین بیان نموده اند:«خدا را خدا را در باره قرآن در نظر بگيريد. در عمل به آن ديگران از شما سبقت نگيرند.»(نهج البلاغه،نامه 47)
در جایی دیگر به بیان صفات قرآن وجایگاه والا وارزشمند آن پرداخته می فرمایند:
« قرآن را بياموزيد، كه بهترين گفتار است و آن را نیک بفهميد كه‏ بهار دل‏هاست. از نور آن شفا و بهبودى خواهيد كه شفاى سينه‏هاى بيمار است ، و قرآن را نيكو تلاوت كنيد كه سود بخش‏ترين داستان‏هاست .» (دشتی، 1379ش،ص211)
مولای متقین کتاب خدا را چنین وصف میفرمایند:
«كتاب خدا، قرآن، در ميان شما سخنگويى است كه هيچ گاه زبانش از حق گويى كند و خسته نمی شود و همواره گوياست ، خانه‏اى است كه ستون‏هاى آن هرگز فرو نمى‏ريزد ، و صاحب عزّتى است كه يارانش هرگز شكست ندارند.»( همان، ص251)
  و درجای دیگری فرموده اند:« قرآن فرماندهى باز دارنده، و ساكتى گويا، و حجّت خدا بر مخلوقات است. خداوند پيمان عمل كردن به قرآن را از بندگان گرفته، و آنان را در گرو دستوراتش قرار داده است. نورانيّت قرآن را تمام، و دين خود را به وسيله آن كامل فرمود، و پيامبرش را هنگامى از جهان برد كه از تبليغ احكام قرآن فراغت يافته بود. » (همان، ص 353)
«قرآن نورى است كه خاموشى ندارد، چراغى است كه درخشندگى آن زوال نپذيرد،دريايى است كه ژرفاى آن درك نشود، راهى است كه رونده آن گمراه نگردد، شعله‏اى است كه نور آن تاريک نشود ، جدا كننده حق و باطلى است كه درخشش برهانش خاموش نگردد، بنايى است كه ستون‏هاى آن خراب نشود، شفا دهنده‏اى است كه بيمارى‏هاى وحشت انگيز را بزدايد، قدرتى است كه ياورانش شكست ندارند، و حقّى است كه يارى كنندگانش مغلوب نشوند. قرآن، معدن ايمان و اصل آن است، چشمه‏هاى دانش و درياهاى علوم است، سرچشمه عدالت، و نهر جارى دل است، پايه‏هاى اسلام و ستون‏هاى محكم آن است، نهرهاى جارى زلال حقيقت، و سرزمين‏هاى آن است. دريايى است كه تشنگان آن، آبش را تمام نتوانند كشيد، و چشمه‏اى است كه آبش كمى ندارد، محل برداشت آبى است كه هرچه از آن برگيرند،كاهش نمى‏يابد. منزلى است كه مسافران راه آن را فراموش نخواهند كرد، و نشانه‏هايى است كه روندگان از آن غفلت نمى‏كنند، كوهسار زيبايى است كه از آن نمى‏گذرند.خدا قرآن را فرو نشاننده عطش علمى دانشمندان، و باران بهارى براى قلب فقيهان، و راه گسترده و وسيع براى صالحان قرار داده است. قرآن دارويى است كه با آن بيمارى وجود ندارد، نورى است كه با آن تاريكى يافت نمى‏شود، ريسمانى است كه رشته‏هاى آن محكم، پناهگاهى است كه قلّه آن بلند ، و توان و قدرتى است براى آن كه قرآن را برگزيند، محل امنى است براى هر كس كه وارد آن شود، راهنمايى است تا از او پيروى كند، وسيله انجام وظيفه است براى آن كه قرآن را راه و رسم خود قرار دهد، برهانى است بر آن كس كه با آن سخن بگويد، عامل پيروزى است براى آن كس كه با آن استدلال كند ، نجات دهنده است براى آن كس كه حافظ آن باشد و به آن عمل كند، و راهبر آن كه آن را به كار گيرد، و نشانه هدايت است براى آن كس كه در او بنگرد، سپر نگهدارنده است براى آن كس كه با آن خود را بپوشاند، و دانش كسى است كه آن را به خاطر بسپارد، و حديث كسى است كه از آن روايت كند، و فرمان كسى است كه با آن قضاوت كند.»( همان، ص 419)
در سخنان سلاله پاک وپیرو راستین ائمه معصومین (علیهم السلام)،بنیانگذار انقلاب اسلامی ایران، امام خمینی (ره)، نیز به وفور، به اهمیت والای قرآن کریم پرداخته شده است.
ایشان در بیان عظمت وجایگاه والای قرآن می فرمایند:«قرآن‏ يک كتابى است كه نمى‏شود در اطراف او با اين زبان‏هاى الكن صحبت كرد. قرآن‏ يك سفره گسترده‏اى است از ازل تا ابد كه از او همه قشرهاى بشر استفاده مى‏كنند و مى‏توانند استفاده كنند. منتها هر قشرى كه يك مسلك خاصى دارد، روى آن مسلك خاص تكيه مى‏كند؛ فلاسفه روى مسائل فلسفى اسلام، عرفا روى مسائل عرفانى اسلام، فقها روى مسائل فقهى اسلام، سياسيون روى مسائل سياسى و اجتماعى اسلام تكيه مى‏كنند، لكن اسلام همه چيز است و قرآن‏ همه چيز. قرآن‏ يك رحمتى است براى همه بشر و پيغمبر اسلام يك رحمتى است براى عالمين كه در همه امور رحمت است.»(خمینی، بی تا، ج‏19 ،ص112)
امام خمینی قرآن را تجلی گاه اسماء وصفات خداوند تعالی وبزرگتر، رحمت الهی دانسته وتوصیه می کنند:«ذات مقدس حق تعالى كه غيب است و در عين حال ظاهر است، مستجمع همه كمال به طور غير متناهى است، در رسول اكرم متجلى است به تمام اسماء و صفات و در قرآن‏ متجلى است به تمام اسماء و صفات.قرآن‏ است كه كتاب همه اعصار است.» (همان، ج‏12 ،ص 420)
«بزرگتر رحمتهاى الهى قرآن است، تو اگر به رحمت ارحم الرّاحمين طمع دارى و آرزوى رحمت واسعه دارى، از اين رحمت واسعه استفاده كن.» (خمینی،1388 ،ص 31)
ایشان در توصیه به فرزندشان در مورد قرآن می فرمایند:
«فرزندم! با قرآن‏ اين بزرگ كتاب معرفت آشنا شو اگر چه با قرائت آن؛ و راهى از آن به سوى محبوب باز كن و تصوّر نكن كه قرائت بدون معرفت اثرى ندارد كه اين وسوسه شيطان است. آخر، اين كتاب از طرف محبوب است براى تو و براى همه كس، و نامه محبوبْ محبوب است اگر چه عاشق و محبّ مفاد آن را نداند و با اين انگيزه حبّ محبوب كه كمال مطلوب است به سراغت آيد و شايد دستت گيرد. ما اگر در تمام لحظات عمر به شكرانه اين كه قرآن‏ كتاب ما است به سجده رويم از عهده برنيامده‏ايم .»(همان،ج‏16،ص207)
در جای دیگر در مورد هدف نزول قرآن می فرمایند:«آيات شريفه قرآن‏ در هر ذره ذره از آن نكات هست. اين طور نيست كه بى‏جهت مثل يك نويسنده باشد، كه مقدم و مؤخر بودن ممكن است كه در نظر نباشد. تلاوت آيات شريفه، خوب، همان، «رسالت» است. يعنى رسول آمده است كه آيات قرآن‏ را بر مردم تلاوت كند. تلاوت براى چى؟ تلاوت كند و مردم را «تزكيه» كند، نفوس مردم را تزكيه كند؛ تطهير كند(همان،ج‏8، ص254)
ایشان در بیان جامعیت قرآن فرموده اند:
«هر كس قرآن‏ را مشاهده كند، مى‏بيند همه چيزهاى ماده در آن هست لكن نه به عنوان مادى. همه‏اش به عنوان يك مرتبه ديگرى؛ تعليم به يك مرتبه ديگرى.» (همان، ج‏8،ص435)
رهبر کبیر انقلاب قرآن را تربیت کننده ی انسان واصلاح کننده ی جامعه معرفی

متن کامل در سایت homatez.com

About: admin


دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *