— (617)

موضوع: انس با قرآن در قرآن وحدیث چگونه تبیین شده استفصل اول:
کلیات تحقیق
1-1-بیان مسئله
قرآن کریم کتاب بزرگ مسلمانان ،یکی از دو ثقل مهم بیان شده در سخن پیامبر بزرگ اسلام و راهنمای زندگی مسلمانان است .برای بهره مندی از نور این کتاب و یافتن راه و عملکرد صحیح درزندگی،باید انسان در هر لحظه از زندگیش به آیات الهی آن تمسک جسته و آنچه را مایه سعادت اوست به دست بیاورد .لازمه ی این مهم ،انس همیشگی با قرآن است. به گونه ای که انسان تمام افکار واندیشه ورفتار خود را در زندگی،بر اساس آن سامان دهد.
با بررسی سخنان گهربار ائمه معصومین (علیهم السلام) ورهروان راستین آنها یعنی علمای بزرگ اسلام در یافته می شود که انس با قرآن دارای اهمیت فراوان است؛و ازجهات مختلف قابل بررسی و کاربردی کردن درزندگی افرادو جامعه اسلامی می باشد.
از جمله مهم ترین منابع بررسی این موضوع مهم می توان به سخنان امام خمینی(ره) و مقام معظم رهبری (مد ظله)اشاره نمود. ناگفته پیداست بررسی سخنان راهبردی این بزرگواران که همانا جایگاه رفیع راهبری جامعه شیعی-اسلامی در ایران –وبلکه در جهان-را برعهده داشته ودارند ؛واز سرچشمه زلال وپاک تعالیم اسلام تعالی یافته اند؛ منجر به یافتن شیوه ی صحیح در برخورد با قرآن وفهم دقیق معنای انس با آن وابعاد وجنبه های مختلف مرتبطش وعملیاتی کردن دستورات آن در زندگی فردی واجتماعی می گردد.
1-2-اهمیت وضرورت مسئله
پیش از آنکه به بحث انس با قرآن پرداخته شود؛سخن از اهمیت وضرورت انس با قرآن ضروری می نماید.زیرا که با بیان این مطلب عظمت وبزرگی قرآن وبه تبع آن اهمیت وظیفه خطیر ما مسلمانان در قبال این امانت الهی بیشتر وبهتر شناخته می شود.این کتاب شریف خود به معرفی خویش پرداخته است.برخی از صفات قرآن کریم که در آیات بیان شده است به قرار زیر می باشد:
احسن الحدیث‏ ( الزمر- 23)،برهان(النساء- 173) ، بشرى (النحل- 89 )، بشیرونذیر (فصلت- 4)،بیان (آل عمران- 138)،تبیان (النحل- 89)،تذکره (الحاقه- 48 )، حکیم ( یونس- 1 )،ذکر ( انبیاء- 50 )،رحمه (یونس- 57)،شفاء (یونس- 57)،عربى ( الزمر- 28)،عزیز (فصلت- 41)،غیر ذى عوج ( زمر- 28)،کریم (واقعه- 77)،المبین (دخان- 2)،مجید (البروج- 21)،هادى ( اسراء -9)،هدى (یونس- 57).
آیات قرآن به خوبی بیانگر عظمت وجایگاه والای قرآن ونقش مهم آن در زندگی دنیوی واخروی مسلمانان است.
پس از آیات قرآن،شایسته است به سخن مفسران حقیقی آن ،که پیامبر بزرگوار اسلام(صلی الله علیه وآله وسلم) وائمه معصومین (علیهم السلام) هستند، توجه کنیم:
پیشوای متقین،امام علی( علیه السلام)،در سخنی موجزورسا اهمیت قرآن را چنین بیان نموده اند:«خدا را خدا را در باره قرآن در نظر بگیرید. در عمل به آن دیگران از شما سبقت نگیرند.»(نهج البلاغه،نامه 47)
در جایی دیگر به بیان صفات قرآن وجایگاه والا وارزشمند آن پرداخته می فرمایند:
« قرآن را بیاموزید، که بهترین گفتار است و آن را نیک بفهمید که‏ بهار دل‏هاست. از نور آن شفا و بهبودى خواهید که شفاى سینه‏هاى بیمار است ، و قرآن را نیکو تلاوت کنید که سود بخش‏ترین داستان‏هاست .» (دشتی، 1379ش،ص211)
مولای متقین کتاب خدا را چنین وصف میفرمایند:
«کتاب خدا، قرآن، در میان شما سخنگویى است که هیچ گاه زبانش از حق گویى کند و خسته نمی شود و همواره گویاست ، خانه‏اى است که ستون‏هاى آن هرگز فرو نمى‏ریزد ، و صاحب عزّتى است که یارانش هرگز شکست ندارند.»( همان، ص251)
  و درجای دیگری فرموده اند:« قرآن فرماندهى باز دارنده، و ساکتى گویا، و حجّت خدا بر مخلوقات است. خداوند پیمان عمل کردن به قرآن را از بندگان گرفته، و آنان را در گرو دستوراتش قرار داده است. نورانیّت قرآن را تمام، و دین خود را به وسیله آن کامل فرمود، و پیامبرش را هنگامى از جهان برد که از تبلیغ احکام قرآن فراغت یافته بود. » (همان، ص 353)
«قرآن نورى است که خاموشى ندارد، چراغى است که درخشندگى آن زوال نپذیرد،دریایى است که ژرفاى آن درک نشود، راهى است که رونده آن گمراه نگردد، شعله‏اى است که نور آن تاریک نشود ، جدا کننده حق و باطلى است که درخشش برهانش خاموش نگردد، بنایى است که ستون‏هاى آن خراب نشود، شفا دهنده‏اى است که بیمارى‏هاى وحشت انگیز را بزداید، قدرتى است که یاورانش شکست ندارند، و حقّى است که یارى کنندگانش مغلوب نشوند. قرآن، معدن ایمان و اصل آن است، چشمه‏هاى دانش و دریاهاى علوم است، سرچشمه عدالت، و نهر جارى دل است، پایه‏هاى اسلام و ستون‏هاى محکم آن است، نهرهاى جارى زلال حقیقت، و سرزمین‏هاى آن است. دریایى است که تشنگان آن، آبش را تمام نتوانند کشید، و چشمه‏اى است که آبش کمى ندارد، محل برداشت آبى است که هرچه از آن برگیرند،کاهش نمى‏یابد. منزلى است که مسافران راه آن را فراموش نخواهند کرد، و نشانه‏هایى است که روندگان از آن غفلت نمى‏کنند، کوهسار زیبایى است که از آن نمى‏گذرند.خدا قرآن را فرو نشاننده عطش علمى دانشمندان، و باران بهارى براى قلب فقیهان، و راه گسترده و وسیع براى صالحان قرار داده است. قرآن دارویى است که با آن بیمارى وجود ندارد، نورى است که با آن تاریکى یافت نمى‏شود، ریسمانى است که رشته‏هاى آن محکم، پناهگاهى است که قلّه آن بلند ، و توان و قدرتى است براى آن که قرآن را برگزیند، محل امنى است براى هر کس که وارد آن شود، راهنمایى است تا از او پیروى کند، وسیله انجام وظیفه است براى آن که قرآن را راه و رسم خود قرار دهد، برهانى است بر آن کس که با آن سخن بگوید، عامل پیروزى است براى آن کس که با آن استدلال کند ، نجات دهنده است براى آن کس که حافظ آن باشد و به آن عمل کند، و راهبر آن که آن را به کار گیرد، و نشانه هدایت است براى آن کس که در او بنگرد، سپر نگهدارنده است براى آن کس که با آن خود را بپوشاند، و دانش کسى است که آن را به خاطر بسپارد، و حدیث کسى است که از آن روایت کند، و فرمان کسى است که با آن قضاوت کند.»( همان، ص 419)
در سخنان سلاله پاک وپیرو راستین ائمه معصومین (علیهم السلام)،بنیانگذار انقلاب اسلامی ایران، امام خمینی (ره)، نیز به وفور، به اهمیت والای قرآن کریم پرداخته شده است.
ایشان در بیان عظمت وجایگاه والای قرآن می فرمایند:«قرآن‏ یک کتابى است که نمى‏شود در اطراف او با این زبان‏هاى الکن صحبت کرد. قرآن‏ یک سفره گسترده‏اى است از ازل تا ابد که از او همه قشرهاى بشر استفاده مى‏کنند و مى‏توانند استفاده کنند. منتها هر قشرى که یک مسلک خاصى دارد، روى آن مسلک خاص تکیه مى‏کند؛ فلاسفه روى مسائل فلسفى اسلام، عرفا روى مسائل عرفانى اسلام، فقها روى مسائل فقهى اسلام، سیاسیون روى مسائل سیاسى و اجتماعى اسلام تکیه مى‏کنند، لکن اسلام همه چیز است و قرآن‏ همه چیز. قرآن‏ یک رحمتى است براى همه بشر و پیغمبر اسلام یک رحمتى است براى عالمین که در همه امور رحمت است.»(خمینی، بی تا، ج‏19 ،ص112)
امام خمینی قرآن را تجلی گاه اسماء وصفات خداوند تعالی وبزرگتر، رحمت الهی دانسته وتوصیه می کنند:«ذات مقدس حق تعالى که غیب است و در عین حال ظاهر است، مستجمع همه کمال به طور غیر متناهى است، در رسول اکرم متجلى است به تمام اسماء و صفات و در قرآن‏ متجلى است به تمام اسماء و صفات.قرآن‏ است که کتاب همه اعصار است.» (همان، ج‏12 ،ص 420)
«بزرگتر رحمتهاى الهى قرآن است، تو اگر به رحمت ارحم الرّاحمین طمع دارى و آرزوى رحمت واسعه دارى، از این رحمت واسعه استفاده کن.» (خمینی،1388 ،ص 31)
ایشان در توصیه به فرزندشان در مورد قرآن می فرمایند:
«فرزندم! با قرآن‏ این بزرگ کتاب معرفت آشنا شو اگر چه با قرائت آن؛ و راهى از آن به سوى محبوب باز کن و تصوّر نکن که قرائت بدون معرفت اثرى ندارد که این وسوسه شیطان است. آخر، این کتاب از طرف محبوب است براى تو و براى همه کس، و نامه محبوبْ محبوب است اگر چه عاشق و محبّ مفاد آن را نداند و با این انگیزه حبّ محبوب که کمال مطلوب است به سراغت آید و شاید دستت گیرد. ما اگر در تمام لحظات عمر به شکرانه این که قرآن‏ کتاب ما است به سجده رویم از عهده برنیامده‏ایم .»(همان،ج‏16،ص207)
در جای دیگر در مورد هدف نزول قرآن می فرمایند:«آیات شریفه قرآن‏ در هر ذره ذره از آن نکات هست. این طور نیست که بى‏جهت مثل یک نویسنده باشد، که مقدم و مؤخر بودن ممکن است که در نظر نباشد. تلاوت آیات شریفه، خوب، همان، «رسالت» است. یعنى رسول آمده است که آیات قرآن‏ را بر مردم تلاوت کند. تلاوت براى چى؟ تلاوت کند و مردم را «تزکیه» کند، نفوس مردم را تزکیه کند؛ تطهیر کند(همان،ج‏8، ص254)
ایشان در بیان جامعیت قرآن فرموده اند:
«هر کس قرآن‏ را مشاهده کند، مى‏بیند همه چیزهاى ماده در آن هست لکن نه به عنوان مادى. همه‏اش به عنوان یک مرتبه دیگرى؛ تعلیم به یک مرتبه دیگرى.» (همان، ج‏8،ص435)
رهبر کبیر انقلاب قرآن را تربیت کننده ی انسان واصلاح کننده ی جامعه معرفی

متن کامل در سایت homatez.com
NameEmailWebsite

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *