پایان نامه درباره ، واریانت، ناشنوایی، کانکسین، اگزون، ایزوفرم، سلول، ATP

اند. به همین منظور خانواده های ناشنوای این مرکز که هنوز علت ناشنوایی آن ها مشخص نشده بود، برای بررسی ژن های جدید انتخاب شدند.
2 -3 بررسی ژن ها
2-3-1 ژن GJB4
جایگاه ژن GJB4 روی بازوی کوتاه کروموزم 1 با 2 اگزون قرار دارد و پروتئینی به نام کانکسین 30.3 را کد می کند. کانکسین پروتئینی غشایی است و جز گروه gap junction است. Gap junction ها شبیه کانال عمل می کنند و همانطور که گفته شد روی غشاء قرار می گیرند و از شش مولکول کانکسین ساخته می شوند. نقش کانکسین ها انتقال یون ها و متابولیت ها و مولکول های کوچک بین سلول ها می باشد. جمعی از چهار ژن که پروتیین کانکسین را کد می کنند روی کروموزوم 1 قرار دارند: GJB3 (Cx31), GJA4 ( Cx37), GJB4 (Cx30.3), GJB5 (Cx31.1)
توالی نوکلئوتیدی این ژن از 35225342 شروع شده و در 35229325 خاتمه می یابد و پروتئینی با 266 اسید آمینه تولید می کند [15,16].
جهش در ژن GJB4 باعث بیماری پوستی به نام erythrokeratodermia و ناشنوایی می شود. erythrokeratodermia بیماری پوستی است که باعث کراتینه شدن پوست می شود.
لوپز و همکاران در سال 2002، حذف (154 del 4) که ایجاد frameshift می کند را گزارش کردند. یکی از بیماران برای این موتاسیون هموزیگوت بود. همچنین لوپز و همکاران پنج واریانت آمینو اسیدی ( R103C, R124Q, R160C, C169W, E204A) را گزارش کردند. [17]
در سال 2007 یانگ و همکاران، 380 تایوانی را مورد بررسی قرار دادند که 260 نفر آنها ناشنوا و 120 نفر سالم بودند. 380 نفر برای جهش در هشت ژن:
( GJB2 (Cx26), GJE1 (Cx29), GJB6 (Cx30), GJB4 (CX30.3), GJB3 (Cx31), GJB1 (Cx32), GJA1 (Cx43), pseudogene rhoGJA1 )
مورد بررسی قرار گرفتند. از بین 260 ناشنوا، 62 نفر جهش در هفت ازهشت ژن را نشان دادند و از 17 جهشی که مشخص شد، 11 جهش جدید بودند. دو جهش شایع از میان آنها، جهش در Cx26, rho Cx43 بود. 9 جهش در Cx30.3 و یک جهش جدید در Cx30 و Cx31 و یک جهش در Cx43 و Cx29 گزارش شد .[18] خلاصه این جهش ها در جدول زیر ذکر شده است.
2152650-410845جدول 2-3 جزئیات جهش های ژن های Cx [18]
00جدول 2-3 جزئیات جهش های ژن های Cx [18]

کوشاور و همکاران در سال 2012، گروهی بودند که مطالعات خود را به جمعیت ایرانی اختصاص دادند. طبق گزارشات 18.29% از ناشنوایی غیر سندرمی با توارث مغلوب در ایران به دلیل موتاسیون در ژن GJB2 است و 4.17% از کل این نوع ناشنوایی فقط یک آلل ناقل این جهش است. فرضیه کوشاور و همکاران این بود که جهش آلل دیگر این افراد می تواند یکی از ژن های کانکسین مانند GJB4, GJA1, GJC3 باشد.
آنها پنج واریانت هتروزیگوت در ژن GJB4 گزارش کردند که واریانت c. 542 C>T را در نمونه های کنترل مشاهده نکردند. همچنین سه واریانت هتروزیگوت در ژن GJA1 پیدا کردند. ولی هیچ واریانتی در ژن GJC3 مشاهده نکردند. پس آنها به این نتیجه رسیدند که واریانت های GJB4 و GJA1 را می توان مرتبط به ناشنوایی که برای GJB2 هتروزیگوت هستند به عنوان آلل دوم به حساب آورد [19].
2-3-2 ژن GJC3
GJC3 یا همان کانکسین 29 روی کروموزوم 7 قرار دارد که در تشکیل gap junction نقش دارد. Gap junction ها مستقیم سیتوپلاسم را به سلول مجاور متصل می کنند. یانگ و همکارات در سال 2005، GJC3 را نقشه یابی کردند که حاوی دو اگزون بوده که پروتئینی با 279 اسید آمینه را کد می کند .[20] توالی نوکلئوتیدی این ژن از 99520892 شروع شده و در 99527243 خاتمه می یابد .[15]
در سال 2006 تانگ و همکاران مدل حیوانی آن را بررسی کردند. تانگ گزارش داد که حساسیت شنوایی در موش بعد از سه هفته کامل رشد می کند. همچنین آنها متوجه شدند که جهش در این Cx29 باعث تاخیر در رشد حساسیت شنوایی در موش ها می شود و Cx29 نقش مهمی در myelination گانگلیون های مارپیچی در cell body دارند [21].
در ابتدا GJC3 را GJE1 نام گذاری کردند، ولی در سال 2009 سانتگ و همکاران نشان دادند که GJE1 روی کروموزوم 6q24.1 قرار دارد و یک pseudogene است که در انسان ها با ژن VTA1 روی هم قرار می گیرند .[22]
در سال 2007 یانگ و همکاران از 260 ناشنوای غیر سندرمی، 2 نفر با transversion هتروزیگوت 807A-T را گزارش کردند. نتیجه این جا بجایی تغییر اسید گلوتامیک به اسید آسپارتیک (E269D) بود. این تغییر در 120 کنترل مشاهده نشد و آنها نتیجه گرفتند که این واریانت باعث ناشنوایی در بیماران می شود و ممکن است یک چند شکلی نادر باشد. البته خود این واریانت ممکن است باعث ناشنوایی نشود، بلکه با ژن هایی که باعث ناشنوایی می شود همکاری کند [20].
هونگ و همکاران در سال 2010 جهش missense جدیدی در E269D که کانکسین 29 را در سلول هیلا کد می کند را گزارش کردند. آنها هم زمان نتایج خود را با مدل وحشی سلول هیلا مقایسه کردند. مدل وحشیCx29 در مرحله رنگ آمیزی در غشای سلولی دیده شد، در حالی که مدل جهش یافته Cx29 منجر به انباشته شدن این پروتئین در شبکه آندوپیلاسمی شد و نه در غشای سیتوپلاسمی. آنها نتیجه گرفتند که Cx29E269D در شگل گیری و عملکرد gap junction تاثیر دارد و باعث شکل گیری ناقص این junction می شود. این تغییر در شبکه آندویلاسی باعث مرگ سلول نمی شود .[23]
در سال 2013 سو و همکاران جهش missense جدیدی را در Cx30.2 و Cx31.3 سلول هیلا گزارش کردند (p.L23H, p.R15G) . جهش در GJC3 باعث عدم توانایی پروتئین Cx30.2 و Cx31.3 در آزاد سازی ATP شد. میزان غلظت ATP نقش مهمی در گوش دارد. Hemichannel های کانکسین در حلزون گوش ATP را آزاد می کنند. علاوه بر ATP کلسیم برای آبشار سیگنالینگ ATP نقش کلیدی دارد. کانال های کانکسین می توانند با کاهش غلظت کلسیوم باز شوند و ATP را رها کنند. وقتی میزان غلظت ATP کم است، باعث کاهش در حساسیت صدا در حلزون گوش و ناشنوایی می شود .[24]
2-3-3 ژن SLITRK6
جایگاه ژن SLITRK6 برروی کروموزوم 13q31.1 است که عمدتا در بافت های عصبی بیان و فعالیت neurite-modulate دارند. [25] کروموزوم 13q31 ژن SLITRK1 و SLITRK5 را نیز در بر دارد. خانواده SLITRK در موش، از شش پروتیین ساختاری غشایی تشکیل شده اند که پروتئین غشایی آن ها در ترمینال N خود از دو دومین غنی از لوسین بوده و شبیه به پروتئین های SLIT هستند و همچنین ترمینالC شبیه به گیرنده های neurotrophin ها هستند.
توالی نوکلئوتیدی SLITRK6 از86366922 شروع شده و در 86373483 خاتمه می یابد و این ژن دو اگزون دارد که اگزون یک آن بیان نمی شود. SLITRK6 پروتئینی با 841 اسید آمینه تولید می کند .[ 15,16]
در بررسی های قبلی روی موش ، نشان داده شد که جهش در این ژن باعث ناشنوایی و نزدیک بینی می شود.
تکین و همکاران در سال 2013 تحقیق خود را روی سه خانواده آمیش با ازدواج خویشاوندی که ناشنوایی حسی عصبی مادرزادی همراه با نزدیک بینی داشتند انجام دادند. آنها سه جهش nonsense، تغییر C به T ( c. 1240 C-T)، در اگزون دو ژن SLITRK6، که باعث تغییر Gln 414-to-Ter می شد را گزارش کردند .[26]
همچنین در یک خانواده ترکی با ازدواج خویشاوندی که شامل چهار خواهر و برادر بود، تکین و همکارانش یک تغییر c.890C-A در اگزون دو ژن SLITRK6، منجر به تغییر پروتینی Ser297-to-ter را گزارش کردند. [26]
در سال 2014 مورلت و همکاران نه نفر از جامعه آمیش که از نظر خویشاوندی به هم نزدیک بودند را برای ژن SLITRK6 مورد بررسی قرار دادند. در ابتدا آنها از نظر شنوایی و دهلیزی تست شدند. از طریق میکروآری تک نوکلئوتیدی برای نقشه کشی لوکوس کروموزومی، مورد استفاده قرار گرفت و در انتها از توالی یابی برای تائید واریانت آللی استفاده شد. هر 9 بیمار برای یک واریانت nonsense جدید هموزیگوت (c.1240C>T) بودند. مورلت نشان داد که این واریانت باعث اختلال در حلزون گوش که منجر به بیماری سلول های مو خارجی و ناشنوایی پیشرفته نروپاتی همراه با نزدیک بینی می شود .[27]
در سال 2011 ماتسوموتو و همکاران در ژاپن ویژگیهای عصبی SLITRK6 را روی موش با انجام تجزیه و تحلیل سیستماتیک رفتار و روانشناسی مربوط به عملکرد گوش داخلی بررسی کردند. نتایج نقص در شنوایی، دهلیزی (vestibular) و کارکردهای شناختی موش است [28].
2-3-4 ژن SERPINB6
ژن SERPINB6 روی کروموزوم 6p25.2 قرار دارد. این ژن 6 ایزوفرم دارد. ایزوفرم a یا واریانت 1 رونوشت غالب است، توالی نوکلئوتیدی آن از 2948393 شروع شده و در 2972399 خاتمه می یابد و پروتئینی 376 اسید آمینه ای را تولید می کند. واریانت 2 یا ایزوفرم b واریانتی است که نسبت به واریانت 1، یک اگزون در ناحیه 5ʹ خود دارد، و همچنین N-terminal آن از ایزوفرم a طولانی تر است. توالی ایزوفرم b از 2948393 شروع و در 2972399 پایان می یابد.
ایزوفرم c ( واریانت 3)، یک اگزون جایگزینی در 5ʹ خود، آن را نسبت به واریانت 1 متفاوت می سازد که این باعث می شود که N-terminal طولانی تری داشته باشد. این ایزوفرم توالی نوکلئوتیدی خود را مانند ایزوفرم b از 2948393 شروع کرده ولی در 2971543 پایان می یابد.
ایزوفرم d یا واریانت 4 مانند ایزوفرمc است با این تفاوت که توالی نوکلئوتیدی آن در 2971282 خاتمه می یابد. واریانت 5 (isoform a) یک بخش اضافه در 5ʹ UTR خود دارد و واریانت 6 (isoform a) یک اگزون جایگزینی در 5ʹ خود نسبت به واریانت 1 متفاوت می سازد. هر سه واریانت 1،5،6 ایزوفرم a را کد می کنند .[ 15,16]
پروتئینی که از ژن SERPINB6 کد می شود عضو گروه serpin (serine proteinase inhibitor) است. این ژن در موش در سلول های مویی گوش داخلی بیان می شود و جهش در این ژن باعث ناشنوایی غیر سندرمی پیشرفته می class=’link’>7

متن کامل در سایت homatez.com