مقاله با موضوع ، پلیاتیلن، الیاف، میشود.، پلی‏اتیلن، چوب، ذوب، تقویتکننده

اصلی آن عبارتند از :پلیاتیلن با دانسیته بالا
پلیاتیلن با وزن مولکولی بالا
پلیاتیلن با وزن مولکولی فوق العاده بالا
پلیاتیلن با دانسیته کم
پلی‏اتیلن با دانسیته کم خطی
پلی‏اتیلن با دانسیته خیلی کم
پلی‏اتیلن که در چوب پلاستیک به کار می‏رود عموماً متعلق به پلیاتیلن سنگین است. و تنها در یک مورد استفاده از پلی‏اتیلن سبک گزارش شده است. پلی‏اتیلن سنگین در مقایسه با پلی‏اتیلن سبک سفتتر است. پرکردن پلیاتیلن با ذرات چوب باعث افزایش مقاومت خمشی آن می‏شود. و با استفاده از عوامل جفت کننده پیوند عرضی بیشتر میشود (عشقیستوده، 1389).

شکل SEQ تصویر * ARABIC 3- پلیاتیلن 1-2-4-پلیاتیلن با دانسیته‏کمبا افزایش زنجیرههای پلیاتیلن، وهمچنین با افزایش قسمت‏های اشباع نشده در پلیاتیلن دانسیته کاهش می‏یابد. حساسیت پلیاتیلن به اکسیداسیون با کاهش دانسیته افزایش مییابد. پلیاتیلن سبک در مقایسه با پلیاتیلن سنگین حساستر به اکسیداسیون است، و بصورت نسبتاً یکنواختی اکسید میشود. پلیاتیلن سبک آمورفتر است و همکشیدگی کمتری نسبت به پلیاتیلن سنگین نشان میدهد. ‏مناطق آمورف نسبت به مناطق کریستالیته سریعتر تخریب میشوند. پلیاتیلن سبک بوسیله ناخن بهراحتی خراشیده میشود. در حالیکه پلی‏اتیلن سنگین به سختی خراشیده میشود. و خراشیده شدن پلی‏پروپیلن نیز سخت است. 1-2-5-پلیاتیلن با دانسیته متوسطاین پلی‏اتیلن مخلوطی از پلی‏اتیلن سبک و سنگین می‏باشد و هیچ گزارشی مبتنی براستفاده از این نوع پلی‏اتیلن در چوب پلاستیک ارائه نشده است.
1-2-6-پلیاتیلن با دانسیته بالااین ماده کریستالیتهتر و سنگین وسفت‏تر از پلیاتیلن سبک میباشد. .اما تمایل به پیچخوردگی دارد و انقباض بیشتری را نشان میدهد. مقاومت کششی آن 2 یا 3 برابر پلیاتیلن سبک است. و مقاومت فشاری خوبی نیز دارد. ،در حالیکه پلیاتیلن سبک در فشار نمی‏شکند. هردو آنها مقاومت به ضربه خوبی نیز دارد.
پلیاتیلن سنگین کریستالیتهتر از پلیاتیلن سبک میباشد. و مقاومت، دانسیته، انقباض، مقاومت خزش، مقاومت‏سایش و سختی آن بیشتر از پلی اتیلن سبک است. درجه کریستالیته و خصوصیات منطقه کریستالیته بستگی به سرعت خیس شدن محصول دارد. همچنین به تنش حاصل از حساسیت محصول به اکسید شدن و انبساط و انباض حرارتی بستگی دارد. نفوذ گاز در پلیاتیلن سنگین بطور معنی داری کمتر از پلی‏اتیلن سبک است. پلی‏اتیلن کریستالیته نسبت به آمورف نسبت به اکسید‏شدن حساستر است. و در هنگام ذوب کریستالیته شدن آندو یکسان است. بطورکلی با افزایش پلیاتیلن مقاومت به سایش و مقاومت شیمیایی و سختی و استحکام افزایش یافته و کاهش نفوذ آب و گاز و انبساط حرارتی و مقاومت به ضربه کاهش یافته است. مهمترین پارامتر‏ها برای تخته‏ها ضریب اصطحکاک در سطح است. که ضریب اصطحکاک برای پلیاتیلن بسیار متغیر است.
1-2-7-پلیپروپیلنسهم کمی از بازار چوب پلاستیک مربوط به تولیدات ساخته شده از پلی‏پروپیلن است. پلی‏پروپیلن نسبت به پلیاتیلن روشنتر، محکمتر و سفتتر است. پلیپروپیلن باعث بهبود مقاومت خمشی، کاهش ساییدگی و کاهش لغزندگی آنها میشود. اگرچه شکنندهتر از پلیاتیلن بویژه در دماهای پایینتر است، ولی خیلی سفت است و کار با میخ و پیچ با آن مشکل است. و همچنین برشکاری و کار با اره آن از از پلیاتیلن سخت‏تر است. برخلاف پلیاتیلن که یکنواخت است، پلیپروپیلن دارای ساختمانی شاخه‏داراست. این‏نوع ساختمان خصوصیات پلیپروپیلن از جمله سریعتر اکسیده شدن آن را در مقایسه با پلیاتیلن تعیین می‏کند.
پلیپروپیلن به دو گروه هموپلیمر وکوپلیمر تقسیم میشود. هموپلیمر متبلور است ودمای ذوب آن حدود 161-165 درجه سلسیوس میباشد. نرمشدگی آن هم حدود 155 درجه سلسیوس می‏باشد، و توزیع وزن ملوکولی آن کم است. کوپلی‏مر هم شامل مقداری همتکپار اتیلن است و به کوپلیمر تصادفی و بلوکی تقسیم می‏شود. نقطه ذوب آن حدود 140 – 150 درجه سلسیوس است.
پلیپروپیلن به انواع اتکتیک، ایزوتکتیک و سیندوتکتیک تقسیم میشود. گروههای متیل ممکن است در یک طرف به فرم تناوب یا بصورت تصادفی باشند. این فرمها به ترتیب ایزوتکتیک، سیندوتکتیک و اتکتیک نامیده میشوند. که این فرمها مربوط به هموپلیمر میباشند. پلیپروپیلنی که عموماً برای کاربرد در چوب پلاستیک استفاده می‏شود، عموما اتکتیک است.

شکل SEQ تصویر * ARABIC 4- پلی پروپیلن 1-2-8-تقویتکنندهها و سازگارکنندههاخواص چندسازه تحت تاثیر اجزاء، توزیع آنها و اثر متقابل بین آنهاست. ممکن است بعضی از خواص این فرآورده جمعی از خواص اجزا باشد. اما گاهی بعضی خواص حالت همبیشی داشته و نمیتوان آنها را با جمع ساده خواص اجزا محاسبه نمود.
میزان ماده تقویتکننده عموماً به صورت نسبت حجمی یا وزنی اجزا تعریف میشود. نقش یک جزء در بهبود خواص کلی چندسازه با این پارامتر تعیین میشود. غالبا میزان با نسبت الیاف مهمترین عامل تعیینکننده این محصولات میباشد. ضمناً این پارامتر در حین فرآیند تولید به آسانی قابل کنترل میباشد (تجویدی، 1382).
بطور‏کلی پلاستیکها از لحاظ خواص فیزیکی و مکانیکی ضعیف میباشند و تقویت این مواد بوسیله تقویتکنندهها امری ضروری بهنظر میرسد. تقویتکنندهها را میتوان به دو دسته تقویت کنندههای لیفی و غیر لیفی تقسیمبندی نمود (محرابزاده و اکبریان،1367)
تقویت کنندههای لیفی شامل ذراتی هستند که دارای نسبت طول به قطر بالایی هستند. و این امر باعث میشود که قسمت اعظم تنشهای وارده به فاز پلیمری به الیاف منتقل شده و در نتیجه مقاومت چندسازه افزایش یابد (ساتایانارایانا،1981).
الیاف تقویتکننده به دوگروه الیاف طبیعی والیاف مصنوعی تقسیمبندی میشود (سندی و جاکوبسون، 1997).
طی دهه اخیر امکان استفاده از مواد لیگنوسلولزی مانند الیاف چوب، کنف، باگاس و نارگیل و سایر مواد با منشا طبیعی به عنوان تقویتکننده پلاستیکها مورد توجه بسیاری از محققین قرارگرفته است. ازجمله فوائد این مواد می‏‏توان به قیمت ارزان، آسانی فرآورش، اثر سایشیکم بر روی تجهیزات فراورش در مقایسه با الیاف مصنوعی، سهولت اصلاح سطوح الیاف با مواد جفت کننده، مقدار زیاد نسبت مقاومت به وزن ،تجدیدی شوندگی و در دسترس بودن منابع آنها اشاره کرد (امیدوار، 1379).
اما مهمترین معایب الیاف طبیعی در چندسازه‏‏ها عبارتند از : دمای پایین‏‏تر برای فراورش، وجود مشکلاتی در پخش و پراکنش مناسب الیاف چوب درماتریس پلیمر و دمای بالای مورد نیاز برای ذوب کردن پلیمر که منجر به تجزیه الیاف چوبی میگردد. ناسازگاری الیاف طبیعی آبدوست با الیاف طبیعی آبگریز و احتمال جذب رطوبت توسط الیاف به منظور سازگاری چنین محصولاتی معمولاً با یک سازگارکننده به مخلوط اضافه میشود که سطح مشترک دوفاز تلفیق‏‏شده را افزایش داده و باعث بهبود خواص این‏‏محصول میگردد (تجویدی، 1382). بدیهی است هرچه اتصال بین مواد تقویتکننده و فاز زمینه قویتر باشد، چندسازه ساخته شده از مقاومت بالاتری برخوردار خواهد بود. از طرفی حالت قطبی الیاف لیگنوسلولزی و حالت غیرقطبی اکثر پلیمرها مانع از انتقال تنش از فاز زمینه به فاز تقویت‏‏کننده میشود. بنابراین در ساخت مواد چندسازه استفاده از مواد افزودنی به عنوان سازگارکننده که موجب بهبود اتصال بین دو فاز پلیمری و تقویتکننده میگردد، ضروری به نظر میرسد.
یک مولکول عامل سازگارکننده حاوی یک گروه عاملی معدنی و یک گروه عاملی آلی است که گروه عاملی معدنی به سطح پرکننده و گروه عاملی آلی به زنجیره پلیمری اتصال دارد (شاکری و امیدوار، 1381).
از انواع مواد سازگارکننده میتوان سازگارکنندههای سیلانی، تیتنات‏‏ها، متاکریلاتها و انیدریدها را نام برد (شاکری و هاشمی، 1382).
1-2-9-روشهای فراورش پلاستیکهاروشهای فراورش متفاوتی در مورد پلاستیک ها کاربرد دارند. اکستروژن و قالبگیریتزریقی از همه رایجترند. در اکستروژن، رزین در دستگاه اکسترودر ذوب شده و به درون یک قالب فرستاده می شود. این قالب ماده مذاب را به شکل محصول نهایی درمیآورد. آنگاه ماده مذاب به سرعت سرد شده و شکل بدست آمده حفظ می‏‏گردد. پلاستیک جامد وارد بخش کشنده دستگاه که شکلی مشابه قطعه ساخته شده دارد می شود. این بخش ماده مذاب را از داخل قالب بیرون کشیده و در سیستم خنککننده حرکت میدهد. آنگاه محصول به قطعات کوچکتر بریده‏‏شده و یا به دور یک قرقره پیچیده میشود. اکستروژن فرآیندی پیوسته است و محصول با سطح مقطع ثابت و طول بی‏‏نهایت تولید میکند. فیلمها، پوشش‏‏ها، لولهها و پروفیلها عموماً به این روش تولید میشوند. دراین فرآیند به گرمانرمی با شاخص جریانمذاب (MFI) پایین نیاز است. زیرا استحکام مذاب اهمیت دارد. دستگاههای اکسترودر عمدتاً به دوشکل وجود دارند. یک‏‏پیچه (یک ماردونه)و دو‏‏پیچه (دوماردونه).

متن کامل در سایت homatez.com