پایان نامه درباره مسافرت، جهانگردي، اتومبيل، كشور، آهن، پرواز، گردشگر، 1301

است:
«سفري كه در آن مسافر به مقصدي رفته وسپس به محل سكونت خود باز گردد.»
سازمان جهاني جهانگردي (unwto ) در سال 1993 جهانگردي را به صورت زير تعريف مي‌كند:
«جهانگردي به تمامي فعاليتهايي كه يك فرد يا افراد در طول مسافرت در مكاني خارج از محيط معمول كار وزندگي خود انجام مي‌دهند، اطلاق مي‌شود. اين مسافرت بيش از يكسال طول نمي‌كشد و هدف فرد يا افراد تفريح و سياحت، تجارت و يا اهداف ديگر است».
اين سازمان، جهانگرد را به دو دسته تفكيك مي‌كند:
1- ديدار كننده يك روزه
2- جهانگرد(گردشگر)
ديدار كننده يك روزه: فردي كه تنها يك روز را در كشور و يا محل بازديد صرف كند و شب به كشور و يا محل معمول كار و زندگي خود بازگردد.
گردشگر: فردي كه حداقل يك شب را در كشور و يا محل بازذيد صرف كند.
حداكثر مدتي كه يك گردشگر مي‌تواند در يك كشور يا مكان ديگر صرف كند، يكسال (12 ماه) مي‌باشد و چنانچه مدت اقامت او بي از يك سال طول بكشد، اين شخص ديگر گردشگر محسوب نمي‌شود. همچنين هدف يك گردشگر نبايستي كسب درآمد و يا پيدا كردن يك شغل در كشور يا مكان بازديد باشد.
سازمان جهاني جهانگردي سه نوع گشت را از يكديگر متمايز مي‌كند:
گشتهاي برون مرزي، كه سامل مسافرت افراد مقيم در كشوري به كشورهاي ديگر مي‌گردد.
گشتهاي درون مرزي ، كه شامل مسافرت افراد غير مقيم كشوري در داخل آن كشور مي‌باشد.
گشتهاي محلي، كه شامل مسافرت افراد مقيم كشور در داخل آن كشور مي‌شود.
گردشگري بين المللي متشكل از گشتهاي درون مرزي و برون‌مرزي است.
در كنفرانس بين المللي كه درباره مسافرت و آمارهاي جهانگردي، در سال1991توسط سازمان جهاني جهانگردي ودولت كانادا در اتاوا برگزار شد، در زمينه تعريف واژگان،اصطلاحات و طبقه بندي آنها تصميماتي گرفته شد كه در ذيل آمده است:
«جهانگردي، كارهايي است كه فرد در مسافرت و در مكاني خارج از محيط عادي خود انجام مي‌دهد، اين مسافرت بيش از يكسال طول نمي‌كشد و هدف آن تفريح،تجارت يا فعاليتهاي ديگر است».
«جهانگرد يا گردشگر tourist (ديداركننده يك شبه) كسي است كه دست‌كم، يك شب در اقامتگاه عمومي يا خصوصي در محل بازديد به سر برد».
«گردشگر يك روزه same day visitor كسي است كه يك روز به مكان ديگري مي‌رود ولي شب را در آنجا نمي‌گذراند.»
تعريف حمل ونقل
يكي از مهمترين زير ساختها ويا اركان جهانگردي حمل ونقل مي باشد .
«در معني لغوي «حمل» به معناي برداشتن بار و «نقل» به معناي جابه‌جا كردن است؛ در نتيجه در حالت كلي و با اين تفسير حمل و نقل شامل جابه‌جا شدن انسان نمي‌شود ولي آنچه كه در زبان فارسي مصطلح شده است، حمل و نقل در برگيرنده انسان و هر نوع كالا اعم از جامد، مايع، گاز و حتي امواج مي‌شود.
در بعضي كتب، كلمه حمل و نقل كه خود ترجمه transportation است را تحت عنوان «جابه‌جاگري» به كار مي‌برند.
مفهوم حمل و نقل به لحاظ اقتصادي عبارت است از:
«تغيير مكاني اشخاص (حمل و نقل مسافر) و حمل و نقل كالا، بين دو نقطه جغرافيايي».
به طور كلي وجوه مشترك كليه شيوه‌هاي حمل و نقل را كه در نمودار ب نشان داده شده است، عناصر اصلي حمل و نقل گويند و شامل موارد ذيل مي‌باشد:
1 – راه 2- وسيله نقليه 3-نيروي محركه 4- تاسيسات و مستحدثات
حمل و نقل و جهانگردي در مسير تاريخ
اولين جهانگردان بمانند همه انسانهاي گذشته به صورت پياده مسافرت مي‌كردند، در طول زمان با توسعه حمل و نقل اين امكان فراهم آمد تا مردم راحت‌تر و سريعتر مسافت‌ها را طي نمايند، لذا جهانگردي فراگير شد.
«ارتباط بين حمل و نقل و جهانگردي را مي‌توان به 5 دوره تقسيم كرد:
1- دوره سفر با دليجان:
اولين نوع وسيله حمل ونقل كه با استفاده از چرخ در خدمت جهانگردي قرار گرفت دليجان (stagecoach) بود كه در قرن 15 ميلادي در مجارستان اختراع شد و در آن زمان در خطوط مشخص شده مسافران را جابه‌جا مي‌كرد، در قرن 19 سفر كردن به وسيله دليجان در بريتانيا و ساير كشورها معروفيت زيادي يافت.
2- دوره سفرهاي آبي:
سفرهاي آبي نوع ديگر حمل و نقل بود كه در خدمت جهانگردي قرار گرفت، در اين زمان قايق‌ها، ضمن حمل بار به جابه‌جايي مسافران نيز اقدام نمودند، از جمله اين سفرهاي دريايي، سفرهاي دريايي بين شهرهاي منچستر و لندن در انگلستان بود كه در قرن 18 انجام مي‌شد.
كشتي‌هاي بخار از سال 1815 در رودخانه‌هاي بزرگ انگليس، از جمله Thame در لندن، رفت وآمد مي‌كردند و استفاده از اين نوع كشتي‌ها جهت گردش و تفريح بسيار معروف شده بود.
3- دوره سفر از طريق راه آهن:
در سال 1825 براي اولين بار راه آهن در انگلستان ساخته شد و از سال 1830 جابه‌جايي مسافران از طريق راه‌آهن آغاز گرديد. از جمله خطوط راه آهن آن زمان خط ليورپول ـ منچستر بود، كرايه اين قطارها بسيار پايين بود «درحدود 1 پني» كه بسيار ارزانتر از كرايه دليجان‌ها بود و به همين دليل معروفيت زيادي پيدا كرد، سرعت اين قطارها به 18 مايل مي‌رسيد به همين دليل بعضي‌ها اين پديده را يك پديده شيطاني مي‌پنداشتند.
4-دوره سفر با اتومبيل واتوبوس:
اتومبيل براي اولين بار در آمريكا به منظور سفر كردن رايج شد، در سال 1908 يك نوع اتومبيل مدل «تي» توسط شركت فورد به بازار عرضه شد. با ورود اتومبيل به عرصه حمل ونقل در واقع يك انقلاب بزرگ در مسافرت به وجود آمد و همين امر باعث تقاضاي بالا براي احداث جاده شد، به طوري كه در سال 1920 جاده‌هاي زيادي احداث شد و رفته‌رفته اتومبيل به عنوان يكي از مهمترين وسايل نقليه براي مسافرت مطرح شد. اتوبوس نيز بلافاصله بعد از پيدايش اتومبيل ساخته شد و به منظور مسافرت دسته جمعي مورد استفاده قرار گرفت.
5- دوره مسافرت با هواپيما:
براي اولين بار در سال 1903 در ايالت كاروليناي شمالي آمريكا اولين هواپيما به پرواز درآمد. درحدود 1920 بود كه در آلمان پروازهاي زمان بندي شده جهت حمل مسافر ايجاد شد و در مسير برلين ـ لايپزيك ـ ويمار سرويس‌دهي مي‌كرد. همين شركت بعدها به لوفتهانزا مشهور شد كه امروزه از مهمترين خطوط هوايي بين‌المللي است.»
حمل ونقل در مسير تاريخ (ايران):
اولين كالسكه:
در سال 1267 هجري قمري به همت «معيرالممالك» در تهران ساخته شد و بعد از مدت كوتاهي استفاده از كالسكه رواج پيدا نمود. از كالسكه هم در داخل شهر و هم براي خارج شهر استفاده مي‌شد، كالسكه‌ها را معمولا چهار اسب مي‌كشيدند و به واسطه همين تعداد زياد اسب، وسيله تندرو خوبي براي مسافرت به حساب مي‌آمد. (كالسكه يك كلمه روسي بوده و فارسي آن «گردونه» است.)
اولين اتومبيل :
نخستين بار «مظفرالدين شاه» اتومبيل را به ايران آورد. او در نخستين سفر خود به اروپا در سال 1317 هجري قمري در شهر بروكسل پايتخت بلژيك يك دستگاه اتومبيل كالسكه‌اي خريداري نمود و از راه دريا وارد بندر انزلي شده و سپس طبق يك برنامه مفصل روانه تهران شد.
از آغاز قرن چهاردهم آرام آرام راه‌هاي كاروان رو به جاده‌هاي شوسه تبديل شد و در پي آن موج ورود اتومبيل به ايران شدت گرفت.
در سال 1305 اولين اتوبوس‌هاي مدل زايس از روسيه به ايران وارد شد.
اولين خط راه آهن در ايران:
در سال 1299 هجري قمري مهندس «بوآتال» فرانسوي امتياز ساختمان راه آهن «حضرت عبدالعظيم» را از دولت ايران تحصيل نمود و با مشاركت بلژيكي‌ها ساختمان اين خط شروع شد و در سال 1301 هجري قمري طي تشريفات خاصي به دست ناصرالدين شاه افتتاح شد. چون هنگام حركت قطار دود بسيار غليظي از سر آن خارج مي شد لقب ماشين دودي به آن داده شد.
اولين راه آهن سراسري به طول 1400 كيلومتر با ايجاد 127 تونل در مسير جنوب و85 تونل و 106 پل در مسير شمال ( تهران بعنوان مركز بود ) درخرداد 1316 مسير تهران بندر تركمن ودر شهريور 1317 از جنوب به تهران راه اندازي شد .
اولين هواپيما :
در يكي از روزهاي سال 1292 هجري شمسي مردم تهران براي اولين بار هواپيمايي را كه در ارتفاع پايين پرواز مي كرد را مشاهده نمودند. اين هواپيما از نوع «بلريو» بود و خلبان آن يك تبعه روسيه به نام «كوزمينسكي» بود، آئروپلاني در 15فروردين 1301 از روسيه به تهران پرواز نمود و در 30 فروردين 1301 اولين گروه ايراني براي گردش در هواي تهران با آن پرواز کردند.
نخستين فرودگاه كشوري در 26 ارديبهشت 1321 هجري شمسي در تهران گشايش يافت.
اولين كشتي ساز وپايه گذار نيروي دريايي:
به نقل از فردوسي ، اولين كشتي ساز وپايه گذار نيروي دريايي در ايران «جمشيد» از سلسله پيشداديان بوده است.
اشكال جهانگردي از نظر نوع وسيله نقليه:
سفرهاي زميني : land transportation
سفرهاي هوايي: air transportation
سفرهاي دريايي: sea transportation
با توسعه حمل و نقل و تعدد انواع آن، به مرور سفرها، راحت‌تر و با آسايش بيشتري صورت پذيرفتند و تعداد جهانگردان در كل دنيا به مرور افزايش يافت، به طوري كه تعداد جهانگردان بين‌المللي از 50 ميليون نفر درسال 1950 به 590 ميليون نفر در سال 1996 رسيد. در نتيجه مي توان عنوان نمود، توسعه جهانگردي به

متن کامل در سایت homatez.com

About: admin