ایلام

مقدار بزرگترین بزرگای قابل انتظار بر اساس بیشینه لرزه خیزی گستره شعاعی۲۰۰ کیلومتری و همچنین بیشینه مقادیر قابل انتظار از نظر آماری با روش کیکو انتخاب شده است.
خاطرنشان می شود که حداکثر بزرگای قابل انتظار در ایلام بر اساس کیکو(۲۰۰۰ ) Mmax=7.50+-.64 است. همچنین دوره بازگشت بزرگای زمینلرزه در گستره ۲۰۰ کیلومتری ایلام در نمودار(۲-۳) نشان داده شده است.

نمودار ۳-۲ دوره بازگشت بزرگای زمینلرزه در گستره ۲۰۰ کیلومتری استان ایلام

بر اساس کیکو(۲۰۰۰ ) احتمال عدم رویداد زمین لرزه در بازه های زمانی۱ ، ۵۰ ، ۱۰۰ و ۱۰۰۰ سال در گستره ۲۰۰ کیلومتری استان ایلام در نمودار ۲-۳ نشان داده شده است.

شکل ۳-۳ احتمال عدم رویداد زمین لرزه در بازه های زمانی۱ ، ۵۰ ، ۱۰۰ و ۱۰۰۰ سال در گستره ۲۰۰ کیلومتری استان ایلام

۱-۶- جمع بندی و نتیجه گیری :
نقشه های شتاب طیفی: “PGA” :
در تمامی نقشه های شتاب طیفی، هنگامی که نوع خاک از سنگی به نرم تغییر می کند، افزایش قابل ملاحظه ای در شتاب طیفی ملاحظه می شود، به طوری که در نواحی که خاک سست تر شده، شتاب طیفی افقی افزایش یافته است که استاندارد ۲۸۰۰ هم این مطلب را تأیید می کند.
در مناطق نزدیک به گسلها و به علت تغییر نوع خاک، شتاب طیفی بیشتر از سایر نقاط خواهد بود. با حرکت از نوار گستره به سمت شتاب طیفی با شیب نسبتاً زیاد، کاهش می یابد. نوار گستره مورد نظر دارای کمترین مقدار شتاب طیفی در کل گستره است.
این مطالعه برای دو سطح خطرلرزه ای بشرح زیر انجام شده است.
سطح خطر۱:این سطح خطر بر اساس ۱۰./. احتمال رویداد در ۵۰ سال که معادل دوره بازگشت ۴۷۵ سال است ، تعیین می شود . سطح خطر ۱
در استاندارد ۲۸۰۰ ایران ” زلزله طرح ،DBE” نامیده شده است .
سطح خطر۲:این سطح خطر بر اساس ۲./. احتمال رویداد در ۵۰ سال که معادل دوره بازگشت ۲۴۷۵ سال است ، تعیین می شود . سطح خطر ۲
در استاندارد ۲۸۰۰ ایران ” زلزله محتمل ،MPE” نامیده شده است .
نتایج این دو سطح خطر به شکل جداول ،نمودار و نقشه استخراج گردید.

مقدمه
امروزه در دنیا مسئله کمبود و توزیع نامناسب مواد غذایی قابل توجه و حائز اهمیت می باشد. سازمان خواربار جهانی اعلام داشته که امروزه بیش از یک میلیارد نفر در کشورهای در حال توسعه در وضعیت شدید سوء‌ تغذیه به سر می برند و هر سال حدود ۶/۱ درصد به جمعیت جهان افزوده می شود. در راستای افزایش روز افزون جمعیت تامین غذایی بویژه پروتئین موردنیاز انسان بسیار ضروری و حیاتی می باشد. گوشت یکی از مهمترین و اساسی ترین منابع پروتئینی موردنیاز انسان می باشد. میزان پروتئین ضروری روزانه بدن یک گرم برای هر کیلوگرم برای افراد بالغ و ۳ گرم در سنین رشد است (۴۶).
در کشورهای جهان مقدار مصرف سرانه پروتئین بسیار متفاوت است . به طوری که کشورهای توسعه یافته با متوسط مصرف سرانه پروتئین در حدود ۵/۹۹ گرم در روز بیشترین مقدار مصرف پروتئین حیوانی را به خود اختصاص داده اند . در کشورهای در حال توسعه‌، از جمله ایران منابع گیاهی ،‌درصد بسیار بالایی (حدود ۷۰ درصد ) از پروتئین مورد نیاز را تامین می کند. در ایران مصرف سرانه روزانه ۱/۱۶ گرم پروتئین حیوانی و مصرف سرانه سالانه ای معادل ۵/۳۲ کیلوگرم از انواع گوشت و فرآورده های حیوانی و محصولات دریایی را نشان می دهد (۴۶).
گوشت گوسفند در ایران مهمترین منبع تامین کننده گوشت قرمز و درایران در مقایسه با سایر انواع گوشت قرمز گوشت گوسفند و بز مصرف بسیار بالایی را دارد و از این لحاظ در رتبه چهارم دنیا تا سال ۱۹۸۹ بوده است.نزدیک به ۷۰ درصد گوشت قرمز مصرفی در ایران از گوشت گوسفند و بز تامین می گردد. این امر به دلیل فرهنگ مصرف و اهمیت مذهبی خاصی است که به این دام داده می شود (۱۷).
باتوجه به رشد جمعیت کشور تامین گوشت موردنیاز حیاتی به نظر می رسد تولید گوشت قرمز در سال ۱۳۷۸ برابر۷۲۱ هزار تن و در پایان برنامه سوم ( ۱۳۸۳) چنانچه این رقم به ۸۴۵ هزار تن می رسید حداقل نیاز پروتئینی از طریق گوشت قرمز تامین می شد .اما میزان تولید گوشت قرمز در سال ۱۳۸۳ برابر ۹/۷۸۴ هزار تن بوده است. از طرفی پرورش گوسفندو بز به شکل کنونی با توجه به افزایش سریع تعداد دام درکشور و همچنین تخریب مراتع آینده نامطمئنی دارد و افزایش تولید گوشت قرمز به بهای تخریب مراتع منطقی به نظر نمی رسد (۱۲).
بنابراین در کنار صنعتی کردن دامپروری و مکانیزه نمودن کشاورزی و پرداخت به علم ژنتیک گامی است در جهت رفع احتیاجات جوامع بشری . در کشورهایی نظیر کشور ما بهتر است در قدم اول شناسایی کاملی بر روی نژادهای دام و بویژه گوسفند موجود در کشور صورت گیرد و نیز مقایسه ای در خصوص توان تولید پربازده ترین و اقتصادی ترین نژادهای موجود جهت پروار بندی انجام پذیرد و با اجرای برنامه های مناسب میتوان در جهت تعمیم گسترش و اعمال روشهای صحیح و نوین پروار بندی و با استفاده از دامهای بومی موجود و جلوگیری از پروار بندی دامهای غیرمستعد که صرفه اقتصادی ندارند میزان تولید را افزایش داد (۱۹).
از طرفی بدلیل عدم مدیریت صحیح مراتع، حفظ، احیاء و تعادل د
ام در مرتع به هم خورده و چرای بیش از حد و خارج از فصل موجب تخریب هرچه بیشتر مراتع گردیده است(۹،۱۵،۱۶،۲۰،۲۹). فشار دام بر روی مراتع به خصوص در فصل بهار که میش و بره با هم وارد مرتع می شوند، ترکم دام را در مراتع بیشتر می کند و از طرف دیگر با چریده شدن علوفه های نورس امکان رشد و نمو این علوفه ها جهت رسیدن به مرحله زاد آوری و تولید دانه داده نمی شود، بنابر این گونه های خشبی و غیر خوشخوراک در مراتع افزایش می یابد. یکی از روش های کاهش تراکم دام در مراتع زودتر از شیر گرفتن بره های نر و ماده مازاد گله و پروار نمودن آنها می باشد. این عمل علاوه بر کاهش تعداد دام در مرتع در فصل بهار می تواند موجب بهبود رشد و حتی ضریب تبدیل و بازده غذایی دامهای پرواری گردد.
استان مرکزی به علت دارا بودن حدود ۳ میلیون واحد دامی که برابر با ۵/۲% از کل دام کشور است یکی از قطبهای دامپروری کشور به حساب می آید (۷) برای دستیابی و بهره وری هر چه بیشتر از منابع دامی موجودکه با توجه به شرایط آب و هوایی مختلف در کشورمان و دامهای موجود در هر شرایط که هر یک طی سالیان دراز با ویژگیهای یک منطقه خاص سازگاری پیدا کرده و منطبق با آن شرایط در یک یا چند بعد دارای توانایی تولیداتی خاص مثلاً پشم ، پوست ، گوشت و یا شیر گشته اند . تعیین قابلیتهای تولیدی جمعیت بومی دامهای منطقه و مشخص نمودن مسیرهای اصلاح نژاد امری ضروری و اجتناب ناپذیرمی باشد.
در میان انواع دام استان ، گوسفند با حدود ۹/۳۸% از مجموع واحد دامی استان ، مقام اول را دارا است (۷) درعین حالی که این استان یکی از پرتنوع ترین استان های کشور از لحاظ تعداد نژاد گوسفند نیز است . این تنوع نژادی خود یکی از عوامل اختلاط و از بین رفتن خلوص نژادی و درنهایت عدم استفاده از استعدادهای بالقوه موجود در دامهایی بوده که با منطقه سازگاری پیدا کرده اند و در نتیجه جمعیت گوسفند بومی در منطقه به دلیل آمیخته گریهای بی حساب بطرف نابودی پیش می رود و در سالهای اخیر با توجه به اهمیت خلوص نژادی فعالیتهایی در این زمینه انجام گرفته که باعث کاهش این روند شده است.
موقعیت طبیعی و جغرافیایی استان مرکزی
استان مرکزی تقریبا در مرکز ایران با وسعتی برابر ۲۹۴۴۲ کیلومتر مربع که ۸۲/۱ درصد مساحت کل کشور را به خود اختصاص داده قرار گرفته است . استان مرکزی از شمال به استانهای تهران و زنجان از غرب به استان همدان از جنوب به استانهای اصفهان‌، لرستان و از شرق به استانهای اصفهان و سمنان محدود است.
استان مرکزی در زاویه برخورد رشته کوههای البرز و زاگرس قرار گرفته و پستی و بلندیهای این استان را قسمتهایی از کوههای داخلی رشته کوههای زاگرس تشکیل می دهد. پست ترین نقطه آن دشت ساوه با ۱۲۰۰ متر ارتفاع از سطح دریا و بلندترین نقطه آن قله شهباز با ارتفاع ۳۲۸۹ متر در رشته کوههای راسوند شهرستان سربند می باشد. مرکز استان، اراک و شهرستانهای تابعه آن آشتیان ، تفرش ،‌ خمین ،‌دلیجان ، ساوه ، سربند، محلات ، کمیجان ، فراهان ،‌شازند و زرندیه می باشد.
آب و هوای استان مرکزی
استان مرکزی به دلیل مجاورت بخش شرقی آن با کویر مرکزی از یک طرف و وجود چین خوردگیهای سلسله جبال زاگرس در بخش جنوبی و غربی آن از طرف دیگر دارای آب و هوایی کاملاًمتفاوت در مناطق مختلف می باشد . به طوریکه مقدار بارندگی کمتر از ۱۰۰ میلیمتر در مناطق کویری تا بیش از ۳۵۰ میلیمتر در مناطق کوهستانی تا کنون تخمین زده شده است که در مناطق کوهستانی ریزش های جوی اغلب به صورت برف و در مناطق کم ارتفاع بیشتر به صورت باران ظاهر می شود.حداقل وحداکثر مطلق درجه حرارت (۲- و۴۰ درجه سانتیگراد) گزارش شده است.
اقلیم استان بر اساس دیاگرام اقلیمی آمبرژه به سه ناحیه تقسیم بندی می شود .
۱-اقلیم نیمه مرطوب سرد تا نیمه خشک
۲-اقلیم نیمه خشک ، سرد تا خشک سرد
۳- اقلیم خشک ،‌معتدل تا بیابانی گرم خفیف
منابع طبیعی استان مرکزی
از کل مساحت ۹/۱ میلیون هکتاری مراتع استان مرکزی با توجه به بررسیهای انجام شده مرتعی با وضعیت عالی و خیلی خوب وجود ندارد و اکثریت آنها در وضعیت ضعیف و متوسط و درصد اندکی نیز در وضعیت نسبتاً‌ خوب قرار دارند . عدم وجود مراتع عالی و خیلی خوب ، وجود تیپهای گیاهی ۳ و ۴ فرسایش متوسط تا شدید و تجمع رسوبات در پای گیاهان فشردگی شدید خاک و وجود میکروتراسها در سطح خاک خود دلیل دیگری بر کمبود مواد غذایی و وجود چرای شدید در مراتع است .
این بررسیها همچنین نشان می دهد که گیاهان خوش خوراک از نظر رشد و رویش و سلامتی و شادابی ضعیف بوده و به علت چرای مفرط تجدید حیات و زادآوری در آن ها بسیار کم است. به علاوه گرایش مراتع نشان می دهد که تا چه حد نحوه بهره برداری از آنها غیر اصولی و نادرست است. گرایش اکثر مراتع استان منفی بوده و گونه های مرغوب و خوش خوراک جای خود را به گونه های مهاجم و غیر قابل استفاده واگذار نموده اند.
میانگین تولید علوفه خشک مراتع استان بالغ بر ۴/۱۲۰ کیلوگرم در سال است که در کل وسعت مراتع علوفه خشک تولیدی بالغ بر ۲۲۸۷۶۰ تن می رسد که با احتساب ۲ کیلوگرم که برای هر واحد دامی (گوسفند) در یک شبانه روز در نظر بگیریم (البته بر اساس وضعیت دام این مقدار متفاوت است ولی به طور میانگین این گونه در نظر می گیریم) در یک فصل چرای ۱۲۰ روز بدون احتساب نصف داشت و نصف برداشت علوفه موجود تنها تکافوی ۹۵۳۱۶۷ واحد دامی را خواهد نمود. با توجه به تعداد ۱۴۲۸۷۶۰ رأس گوسفند و بره موجود و ۴۱۳۹۰۰ رأس بز و بزغاله و ۶۵۰۰ واحد دا
می دیگر که جمعاً ۱۸۴۹۱۶۰ واحد دامی را تشکیل می دهندکه از مراتع استفاده می کنند،‌ مراتع موجود تنها کفاف ۵/۵۱ درصد از آنها را برای مدت ۱۲۰ روز می دهد.

وضعیت دامپروری استان مرکزی
تعداد بهره برداران
استان مرکزی به دلیل موقعیت جغرافیایی خاص محیطی مناسب برای پرورش و نگهداری دام سبک می باشد، به طوریکه از دیر ایام تا کنون حرفه گوسفند داری یکی از شغلهای اصلی و منبع درآمد مهمی برای ساکنین این استان به شمار می رود. در ۱۳۹۴ روستای (دارای سکنه) استان مرکزی حدود ۱۱۴۹۳۹ خانوار ساکن می باشند که اکثر آنها به نحوی با مسائل گوسفند داری در ارتباط هستند . خانوارهای روستایی را از نظر داشتن امکانات دامداری می توان به چند دسته تقسیم کرد:
– دامداران بدون زمین : این گروه از دامداران ، فاقد زمین زراعی بوده و از دام به منظور تامین امنیت مالی نگهداری می کنند . کار این دسته از دامداران می تواند کشاورزی و یا سایر امور مربوط در روستا باشد.
-کشاورزان دامدار : این گروه دامداران دارای زمین زراعی بوده و برای آنان دام جنبه اقتصادی داشته و مازاد محصول زراعی خود را به مصرف غذای دام می رسانند. تولیدات دامی به واسطه پرورش دام ‌برای آنان درآمد اضافی ایجاد می نماید.
-دامداران زمین دار : شغل عمده این دسته نگهداری دام بوده و زمین کشاورزی آنان تنها جهت رفع نیاز غذایی دام تخصیص داده می شود .
– عشایر: این دامداران به صورت کوچ رو بوده و به دام خود بسیار وابسته می باشند و جهت رفع نیاز غذایی دام همیشه در حال سفر به نقاط مرتعی پر علوفه هستند.
طی بررسیهای به عمل آمده و اطلاعات استخراجی از پرسشنامه ها، خانوارهای بهره بردار از گله های گوسفند در استان به طور متوسط ‌دارای تعداد افرادی حدود ۸ نفر می باشند که پر جمعیت ترین خانوارها با میانگین تعداد ۱۱ نفر در سربند و کمترین آنها با میانگین تعداد ۶ نفر در شهرستان محلات می باشد.
گوسفند داران داشتی استان باتوجه به پروانه های صادره از سوی اداره کل منابع طبیعی استان مرکزی برابر با ۳۷۰۰۰ خانوار می باشد که از حرفه گوسفند داری خود را تأمین می کنند.
سیستم های پرورش
الف) پرورش به روش روستایی
این روش رایج ترین شیوه دامداری در استان مرکزی می باشد. در این روش دام و دامدار ساکن بوده و به منظور پیدا کردن منابع تعلیف دام ‌جابجایی صورت نمی گیرد و دام معمولا در تمام فصول در همان محدوده زندگی دامدار نگهداری می شود و هر روز صبح گله برای جستجوی غذا به صحرا و مراتع اطراف روستا فرستاده می شود. مدت استفاده از مراتع محدوده روستا بستگی به شرایط اقلیمی منطقه دارد . در نقاط سردتر و مرتفع این دوره کوتاهتر و در نقاط پست تر و دارای زمستانهای کوتاه این مدت طولانی تر است. در مجموع می توان گفت ‌عامل محدود کننده چرای دام در مرتع و اراضی زراعی وجود برف و بارندگی و سرمای شدید است.
ب)پرورش به روش چرای آزاد یا متحرک
این روش پرورش در مناطق شمالی استان که از آب و هوای معتدلی برخوردار بوده و همچنین در مجاورت مراتع وسیع و پربارتر قرار گرفته رایج می باشد. از میان شهرستانهای استان، شهرستان ساوه عرصه فعالیت حدود ۴۰۰ خانوار عشایری با نزدیک به ۳۵۰۰۰۰ واحد دامی می باشد که معمولاً‌به این روش گله های خود را پرورش می دهند. دراین طریق پوشش گیاهی طبیعت تنها

متن کامل پایان نامه ها در سایت sabzfile.com

Leave a comment

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *